Voorburg, 16 april 2019: Het trouwseizoen is begonnen, de bekrompenheid van regels dus ook!

Afgelopen week mocht ik het eerste huwelijk van dit seizoen, lees 2019, sluiten. Overigens een verrassend huwelijk waarbij alleen de getuigen van de bruid en bruidegom wisten dat er getrouwd ging worden. Zelfs ouders waren niet in kennis gesteld. Dat is, naast dat het bijzonder is, ook een moment die vaak als extra emotioneel kan worden omschreven. Ouders kijken altijd enorm uit naar de dag waarop zoon of dochterlief in de bekende boot stapt. Het geeft over het algemeen ook veel stress, maar bovenal plezier. Wanneer ouders zich beseffen dat de dag dan ineens daar is, maakt dat veel emoties los. Desalniettemin, het was een geweldige avond met gelukkige ouders en een gelukkig bruidspaar.

Het trouwseizoen is altijd een periode waar ik enorm naar uitkijk, maar ook tegen op zie. De bekrompenheid van regeltjes van de verschillende gemeenten is iets wat mij ieder jaar weer enorm verbaasd. Zo was ik vorige week voor de vierde keer in de rechtbank van Den Haag. Dit om mij te laten beëdigen als trouwambtenaar voor een huwelijk in Leiden. Voor de duidelijkheid; Ik ben reeds beëdigd bij mijn eerste aanstelling. Zoals ook politieagenten zijn beëdigd, advocaten en ook notarissen. Werkend voor de BV Nederland moet je onder ede verklaren dat je de regels die daaraan gekoppeld zijn zult naleven en opvolgen.
Even terug, ik moest dus voor de vierde keer naar de rechtbank komen. Een beëdiging heb je voor het leven, mits je niet met justitie in aanraking komt of andere manier een strafbaar feit pleegt.

Laat ik even verder gaan met als voorbeeld een agent. Deze is beëdigd en blijft beëdigd. Het is dus niet zo dat een agent bij iedere bekeuring die hij uitschrijft opnieuw naar de rechtbank moet voor een beëdiging. Datzelfde geldt voor een advocaat. Die is beëdigd en blijft dat. Als BABS stond ik dus vorige week voor de vierde keer voor de rechter voor een beëdiging. Voor de vierde keer! En nee, ik ben nergens deze beëdiging kwijtgeraakt of werd deze mij op last van de staat afgenomen.

Het is een kleine moeite en op zich ook wel weer grappig om daar te staan, maar het slaat nergens op. Eigenlijk kun je het vergelijken met mensen die getrouwd zijn, en elkaar dan nogmaals het jawoord geven. Laat duidelijk zijn, iedereen moet doen waar hij of zij zin in heeft, maar ook dat slaat nergens op.

Dan hebben we nog de Toga kwestie. Ooit liet ik er een maken met mijn naam aan de binnenzijde. Uit trotsheid en vond het daarbij ook wel chique. Een Toga is een Toga. Daar zit absoluut weinig verschil in. Het is dus niet zoals een colbert. Die heb je in lange modellen, korte modellen, en ga zo maar door. Toch zijn er gemeenten die er op staan dat er een Toga gedragen moet worden vanuit de gemeente. Ook zoiets. Het zal wel. Mij maakt het verder echt niet uit in welke jurk ik voor het bruidspaar sta, maar ook dit slaat nergens op. Zeker niet wanneer er een verzoek is om de Toga zelf even bij de gemeente op te halen en daar ook weer te retourneren. Niet te doen!

Tot slot, en dan is het wel klaar met klagen in deze eerste column van het jaar, hebben we dan nog de aanstellingen. Voor een dag benoemen van een trouwambtenaar blijkt nog steeds een meer dan ingewikkeld vraagstuk bij tal van gemeenten. Het gaat, voor de duidelijkheid, om een standaard briefje. Er zijn er zelfs die er niet aan meewerken. Moeilijke discussies, veel vertraging en toch ook wel frustratie. Heb zelfs een bruidspaar gehad die een kortgeding aanspande tegen de dienstdoende gemeente. Weigeren mag namelijk niet. Het huwelijk is een vrije keus op en binnen alle opzichten. Dat het huwelijk enkel en alleen gesloten kan worden door iemand die bevoegd is en daarbij beëdigd, is iets waar ik volkomen in mee zal gaan en zelfs ook toejuich. Maar dat je allerlei regels gaat maken om maar niet de BABS aan te hoeven stellen, is ook weer iets dat helemaal nergens over gaat en nergens op slaat.  

Wetgeving binnen deze kwestie is er niet, gemeenten mogen een beëdigd ambtenaar niet weigeren maar doen het toch. Ook dat is niet te doen. Ondanks dat het veel tijd vraagt zal ik er altijd tegen in verzet gaan. Iets wat niet mag, dat mag niet. Iets wat wel mag en alleen een beëdiging vraagt moet je dan ook niet in de weg staan. Immers ben ik zelfs al viermaal beëdigd. Dat zou toch genoeg moeten zijn……..